Cat Grant: dziennikarka z Metropolis, od Daily Planet do CatCo

1987: rywalka dla Lois Lane

Cat Grant, pełnym imieniem Catherine Jane Grant, pojawia się w styczniu 1987 w Adventures of Superman #424, stworzona przez scenarzystę Marva Wolfmana i rysownika Jerry'ego Ordwaya.

Data nie jest przypadkowa. DC właśnie startuje od zera z przebudową Johna Byrne'a: Superman jest definiowany na nowo, Clark Kent znów jest prawdziwym dziennikarzem, a redakcję Daily Planet trzeba na nowo zapełnić. Cat Grant wchodzi w ten ruch, z jasną funkcją: być dokładnym przeciwieństwem Lois Lane.

Tam gdzie Lois Lane śledzi możnych, Cat prowadzi kronikę towarzyską. Tam gdzie Lois ignoruje Clarka, Cat otwarcie się do niego zaleca. Postać jest pomyślana jako kontrapunkt, a pierwsze lata używają jej głównie tak.

Ta rola rywalki mogła zamknąć ją na statystowaniu. To dramat, kilka lat później, ją zmienia.

Jej miejsce w Daily Planet

Nasz dossier o Daily Planet opowiada historię gazety; Cat Grant zajmuje tam szczególne miejsce, działu, na który się patrzy z góry i który wszyscy czytają.

Jej kariera idzie spójnym torem: najpierw kronikarka towarzyska, potem prezenterka telewizyjna, zanim prowadzi własny program. Zostawia więc prasę pisaną dla obrazu, drogę, którą niewielu postaci z uniwersum Supermana przeszło.

Wobec Perry White, nigdy nie jest wzorową dziennikarką; wobec Jimmy Olsen, jest tą, która zna kody domu. Ta pozycja pośrednia — ani bohaterka, ani ozdoba — tłumaczy jej długowieczność.

Scenarzyści dają jej też coś, czego Lois nie ma: zawalony żywot prywatny. Rozwód, opieka nad dzieckiem, problemy z alkoholem w pewnych okresach. Cat Grant to postać, która się biedzi, w uniwersum, w którym każdy goni misję.

Dramat Adama Granta

Punkt zwrotny postaci ma imię: Adam, jej syn. Porwany przez Toymana, ginie, gdy próbuje uciec. To jedno z nielicznych morderstw dziecka, na które komiksy Supermana się odważyły, i zmienia wszystko dla Cat.

Scena, która następuje, została sławna: naprzeciw niej, w więzieniu, Toyman nie okazuje skruchy i odsyła ją do win matki. Nasz artykuł o Toyman wraca do tego wątku, który przerzucił postać z dziwacznego złoczyńcy na lodowatego przestępcę.

Po tej żałobie Cat Grant nie jest już lekką kronikarką z początków. Scenarzyści każą jej pracować, twardnieć i paradoksalnie zbliżają ją do Lois: dwie kobiety, które fach ukształtował, każdą po swojemu.

To właśnie tę Cat — ranną, ambitną, trzeźwą — podejmą adaptacje telewizyjne, często bez dramatu, ale z twardością, którą zostawił.

Z redakcji do zarządu: CatCo

Drugi wielki zwrot jest wydawniczy. Z DC Rebirth Cat Grant jest pomyślana na nowo jako prezeska CatCo Worldwide Media, grupy prasowej w National City — mieście Supergirl, nie Supermana.

Postać zyskuje władzę, którą traci w bliskości. Cat już nie pisze, kieruje; nie goni już Clarka Kenta, zatrudnia asystentki. To ta wersja, bardziej arogancka i zabawniejsza, weszła publiczności do głowy.

Przesunięcie jest logiczne: prasa lat 2010 to nie ta z 1987, a postać dziennikarki towarzyskiej musiała ewoluować albo zniknąć. CatCo dało jej drugie życie.

Nasz przegląd kobiet uniwersum Supermana pokazuje, jak rzadka jest taka ścieżka — od ozdobnej roli drugoplanowej do stanowiska kierowniczego — w komiksach superbohaterskich.

Cztery twarze na ekranie

Tracy Scoggins otwiera bal w pierwszym sezonie Lois & Clark, z Cat bardzo bliską tej z komiksów: obcisłe sukienki, wyraźne aluzje do Clarka i szybki koniec trasy.

Keri Lynn Pratt wraca do roli w dziesiątym sezonie Smallville, jako dziennikarka przekonana, że zamaskowani bohaterowie to zagrożenie publiczne. Nieoczekiwany odczyt, spójny z klimatem ostatniego sezonu.

Ale to Calista Flockhart wypromowała postać u szerokiej publiczności, w Supergirl. Jej Cat Grant, groźna szefowa CatCo, chrzci bohaterkę i w ostatnim odcinku serialu zbiera jej spowiedź.

Bez tej telewizyjnej rozpoznawalności niepewne, czy film z 2025 w ogóle pomyślałby o miejscu dla postaci.

Cat Grant w filmie z 2025

W Superman Jamesa Gunna Cat Grant gra Mikaela Hoover i wraca na stanowisko źródłowe: redakcję Daily Planet, u boku Lois Lane, Jimmy'ego Olsena, Steve'a Lombarda i Perry'ego White'a.

Wybór jest spójny z projektem filmu, który znów stawia gazetę w centrum uniwersum. Nasz dossier o obsadzie Superman 2025 szczegółowo opisuje tę redakcję, najliczniejszą, jaką film o Supermanie pokazał od 1978.

Rola zostaje drugoplanowa, ale zamyka pętlę: trzydzieści osiem lat po powstaniu Cat Grant znów jest tym, do czego ją wymyślono — kolejnym głosem w redakcji.

Dla publiczności z serialu Supergirl, kontrast jest ostry: wszechmocna prezeska CatCo znów jest jedną z pracownic.

Dlaczego postać trwa

Cat Grant nie ma żadnej mocy, broni ani kostiumu. Przetrwała cztery dekady z trzech powodów.

Zajmuje puste pole. Uniwersum Supermana kipi od bohaterów i szalonych naukowców, ale ma mało zwykłych postaci z prawdziwym życiem. Cat wypełnia tę funkcję.

Starzeje się razem z prasą. Kronikarka towarzyska w 1987, prezenterka w latach 1990, szefowa mediów w latach 2010: jej zawód idzie za ewolucją branży.

Odpiera wszystkim. Clark, Lois, Perry, Jimmy, Kara: Cat ma relację z każdym, co czyni z niej cenne narzędzie dla scenarzystów.

Dlatego też rzadko jest na pierwszym planie: postać-narzędzie służy scenie innych. Jej najlepsze chwile, w Supergirl jak w komiksach, to zawsze duety.

Od czego zacząć

Dla wersji komiksowej wejście to okres po Byrnie, od 1987: Adventures of Superman z końca lat 80. osadzają postać, a wątek Toymana daje jej głębię. Nasz przewodniku po komiksach Supermana umieszcza tę epokę w całości bibliografii.

Dla wersji ekranowej pierwszy sezon Supergirl zostaje najpełniejszy: Cat jest w każdym odcinku, a jej duet z Karą niesie sezon. Nasz portret Melissa Benoist opowiada o drugiej połowie tego duetu.

Wreszcie film z 2025 pozwala zobaczyć ją w oryginalnej scenerii, choćby krótko.

Podsumowanie

Cat Grant należy do tej kategorii postaci, których nikt nie wymienia jako pierwszych, a wszyscy rozpoznają. Kronikarka towarzyska w 1987, matka w żałobie w latach 90., szefowa prasy w latach 2010, dziennikarka Daily Planet w 2025: niewiele ról drugoplanowych tak się zmieniało, nie znikając.

Jej najbardziej znana wersja ekranowa pojawia się też w ostatnim sezonie Smallville sezon po sezonie.

Jej historia mówi coś o uniwersum Supermana: nawet w Metropolis ktoś musi pisać lekki dział, trzymać redakcję i płacić czynsz.

Na dalszy ciąg nasz portret Calista Flockhart opowiada o jej najsłynniejszej odtwórczyni, a nasz dossier o Daily Planet umieszcza gazetę w centrum mitologii.